Lilie polne
Drukuj Email

Wczesn膮 wiosn膮 zar贸wno w Izraelu jak i tu w Bieszczadach kwitn膮 obficie wiosenne kwiaty. Posadzone w naszym ogrodzie ro艣liny cebulowe: tulipany, krokusy, narcyzy wielokwiatowe, hiacynty, 艣niedki i czosnki ozdobne, pochodz膮 w艂a艣nie z Ojczyzny Jezusa. Ch臋tnie uprawiamy je w ogrodach, bo ich pojawienie si臋 jest oznak膮 zbli偶aj膮cej si臋 wiosny. Nie mo偶na si臋 wi臋c dziwi膰, 偶e i Jezus zachwyca艂 si臋, patrz膮c na 艂any r贸偶nokolorowych kwiat贸w. Ro艣liny te, dzi臋ki cebulom podziemnym, kt贸re gromadz膮 w sobie potrzebne sk艂adniki pokarmowe, mog膮 szybko zakwitn膮膰 na wiosn臋, gdy tylko si臋 podniesie temperatura. Dzieje si臋 tak dlatego, 偶e w cebulach ju偶 zim膮 uformowane s膮 ma艂e zawi膮zki kwiat贸w oraz li艣ci i tylko odpowiednia ilo艣膰 wody a tak偶e wy偶sza temperatura powietrza decyduje o ich zakwitaniu. Ze wzgl臋du na zdolno艣膰 do tworzenia z jednej cebuli kilku cebul potomnych, ro艣liny te tworz膮 zwarte 艂any i w czasie kwitnienia pokrywaj膮 jak dywany zbocza pag贸rk贸w nie tylko urodzajnych teren贸w, ale tak偶e pusty艅. Po kwitnieniu szybko zasycha ich cz臋艣膰 nadziemna, a pod ziemi膮 w cebulach poddanych suszy i wysokiej temperaturze dziej膮 si臋 fascynuj膮ce dla przyrodnika procesy zmierzaj膮ce do wytworzenia zawi膮zk贸w nowych ro艣lin. W czasach biblijnych, suche 艂odygi ro艣lin, by艂y zbierane i u偶ywane jako opa艂 w piecach kuchennych. Ten skr贸towo opisany cykl wegetacji ro艣lin cebulowych zawar艂 Jezus w swej mowie pouczaj膮cej ludzi, o co i w jaki spos贸b maj膮 troszczy膰 si臋 偶yj膮c na ziemi:

Kt贸偶 z was przy ca艂ej swej trosce mo偶e cho膰by chwil臋 do艂o偶y膰 do wieku swego 偶ycia? Je艣li wi臋c nawet drobnej rzeczy uczyni膰 nie mo偶ecie, to czemu zbytnio troszczycie si臋 o inne? Przypatrzcie si臋 liliom, jak rosn膮: nie pracuj膮 i nie prz臋d膮. A powiadam wam: Nawet Salomon w ca艂ym swym przepychu nie by艂 tak ubrany jak jedna z nich. Je艣li wi臋c ziele na polu, kt贸re dzi艣 jest, a jutro do pieca b臋dzie wrzucone, B贸g tak przyodziewa, o ile偶 bardziej was, ma艂ej wiary! I wy zatem nie pytajcie, co b臋dziecie jedli i co b臋dziecie pili, i nie b膮d藕cie o to niespokojni! O to wszystko bowiem zabiegaj膮 narody 艣wiata, lecz Ojciec wasz wie, 偶e tego potrzebujecie. Starajcie si臋 raczej o Jego kr贸lestwo, a te rzeczy b臋d膮 wam dodane (艁k 12,25-31).

S艂owa Jezusa wi膮偶膮 si臋 bardzo mocno ze s艂owami Psalmu 103. Psalmy to utwory literackie, uk艂adane przez 呕yd贸w jako modlitwy. Zwykle by艂y to utwory tak skonstruowane, 偶eby posiada艂y rytm u艂atwiaj膮cy przyswojenie s艂贸w, ale tak偶e pomagaj膮cy w marszu. Wiele Psalm贸w przypisuje si臋 Dawidowi, kr贸lowi izraelskiemu, kt贸ry by艂 ojcem Salomona. Jezus jako praktykuj膮cy 呕yd zapewne modli艂 si臋 s艂owami poni偶ej przytaczanego Psalmu:

Mi艂osierny jest Pan i 艂askawy, nieskory do gniewu i bardzo 艂agodny. Nie wiedzie sporu do ko艅ca i nie p艂onie gniewem na wieki. Nie post臋puje z nami wed艂ug naszych grzech贸w ani wed艂ug win naszych nam nie odp艂aca. Bo jak wysoko niebo wznosi si臋 nad ziemi膮, tak mo偶na jest Jego 艂askawo艣膰 dla tych, co si臋 Go boj膮. Jak jest odleg艂y wsch贸d od zachodu, tak daleko odsuwa od nas nasze wyst臋pki. Jak si臋 lituje ojciec nad synami, tak Pan si臋 lituje nad tymi, co si臋 Go boj膮. Wie On, z czego jeste艣my utworzeni, pami臋ta, 偶e jeste艣my prochem. Dni cz艂owieka s膮 jak trawa; kwitnie jak kwiat na polu. ledwie mu艣nie go wiatr, a ju偶 go nie ma, i miejsce, gdzie by艂, ju偶 go nie poznaje. A 艂askawo艣膰 Pa艅ska na wieki wobec Jego czcicieli, a Jego sprawiedliwo艣膰 nad synami syn贸w, nad tymi, kt贸rzy strzeg膮 Jego przymierza i pami臋taj膮, by pe艂ni膰 Jego przykazania. Pan w niebie tron sw贸j ustawi艂, a swoim panowaniem obejmuje wszech艣wiat. B艂ogos艂awcie Pana, wszyscy Jego anio艂owie, pe艂ni mocy bohaterowie, wykonuj膮cy Jego rozkazy, by s艂ucha膰 g艂osu Jego s艂owa. B艂ogos艂awcie Pana, wszystkie Jego zast臋py, s艂udzy Jego, pe艂ni膮cy Jego wol臋! B艂ogos艂awcie Pana, wszystkie Jego dzie艂a, na ka偶dym miejscu Jego panowania: b艂ogos艂aw, duszo moja, Pana! (Ps 103,8-22)